Замор, глад и често мокрење: Знаци што не треба да ги игнорирате
ИНСУЛИНСКАТА резистенција честопати поминува незабележано бидејќи на почетокот може да не предизвика никакви симптоми. Иако панкреасот успева да произведе доволно инсулин за да го одржи шеќерот во крвта во нормални граници, лицето може да не знае дека има проблем со години.
Со текот на времето, состојбата може да се влоши, а панкреасот повеќе не може да ја компензира намалената чувствителност на клетките на инсулин. Потоа, нивото на шеќер во крвта се зголемува, што може да доведе до предијабетес, а подоцна и до дијабетес тип 2.
Можни знаци на висок шеќер во крвта и предијабетес вклучуваат зголемена жед, често мокрење, замор, зголемен глад и заматен вид. Може да се појави и пецкање во стапалата. Некои луѓе развиваат потемни, задебелени делови од кожата. Оваа состојба се нарекува акантоза нигриканс и е поврзана со инсулинска резистенција, што предизвикува мали израстоци на кожата.
Што го зголемува ризикот?
Точната причина за инсулинска резистенција сè уште не е целосно разбрана, но познато е дека и генетските и факторите на животниот стил влијаат на нејзиниот развој. Прекумерната телесна тежина, особено абдоминалните масти, недостатокот на вежбање и исхраната богата со јаглехидрати и масти го зголемуваат ризикот. Акумулацијата на масти во црниот дроб и мускулите може да се меша во начинот на кој телото го користи инсулинот.
Луѓето со семејна историја на дијабетес, постарите лица, жените кои имале гестациски дијабетес и луѓето кои пушат се исто така изложени на поголем ризик. Инсулинската резистенција е исто така почесто поврзана со висок крвен притисок, висок холестерол, срцеви заболувања, синдром на полицистични јајници и нарушувања на спиењето како што е апнеата.
Како се открива?
Не постои специфичен тест што директно ја потврдува инсулинската резистенција. Лекарот обично ги проценува симптомите и факторите на ризик и нарачува лабораториски тестови по потреба. Меѓу најчестите се гликоза на гладно, HbA1c или просечни нивоа на шеќер во крвта во текот на претходните два до три месеци и тест за толеранција на гликоза. Може да се мерат и нивоата на инсулин на гладно.
Промените во животниот стил се важни
Целта на третманот е да се подобри одговорот на телото на инсулин и да се одржува нивото на шеќер во крвта во здрав опсег. Исхраната, редовната физичка активност и, кога е потребно, губењето на тежината играат главна улога во ова.
Се препорачува исхрана богата со интегрални житарки, протеини, овошје, зеленчук со ниска содржина на скроб и растителни влакна, со што е можно помалку високо преработена храна. Редовното вежбање може да го подобри метаболизмот и чувствителноста на инсулин, додека губењето на тежината кај луѓето со прекумерна тежина може значително да го намали ризикот од развој на дијабетес.
Може ли ризикот да се намали?
Возраста и семејната историја не можат да се влијаат, но дел од ризикот може да се намали со одржување на здрава телесна тежина, редовна физичка активност и балансирана исхрана. Квалитетниот сон, управувањето со стресот и редовните медицински прегледи се исто така важни, особено за луѓе кои веќе имаат висок шеќер во крвта или повеќе фактори на ризик.
Инсулинската резистенција е поврзана со предијабетес, дијабетес тип 2, висок крвен притисок, нарушувања на мастите во крвта, кардиоваскуларни заболувања и дебелина, поради што раното препознавање на ризикот е особено важно.
